Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord.
Het was een collega die het terloops noemde. “De manier waarop jij werkt, dat sluit zo aan bij TRE™ . Ken je dat niet?” Ik kende het niet. Maar ik ging opzoeken. En wat ik vond, triggerde me meteen — want het had alles te maken met de polyvagaaltheorie, waar ik al vanaf dag één van overtuigd was.
Dus ik schreef me in voor de opleiding. Zonder heel goed te weten wat ik ging tegenkomen.
Het eerste opleidingsweekend draaide vooral om onze eigen ervaring. We deden zelf veel TRE™ . En ik weet nog heel goed dat ik tijdens één van de oefeningen, een vrij eenvoudige oefening waarbij je met je rug tegen de muur staat, benen licht gebogen, ineens een heel raar gevoel in mijn buik had.
Draaierig, misselijk bijna. Alsof er van alles aan het verschuiven was.
Ik had zin om te zuchten, om uit te ademen en om met dat ongemak om te leren gaan op een manier die ik niet helemaal kon benoemen.
En ik dacht: wacht, ik doe hier gewoon een soort stretching. Ik sta gewoon tegen een muur. Niets bijzonders. En toch voelt dit zo…
Fascinerend. Raar. En ik moest weten waarom.
Later, tijdens diezelfde sessie, lag ik op de grond, benen in een vlinderhouding en begonnen mijn benen te trillen. Van binnenuit. Een beweging die ik niet zelf maakte, maar die gewoon… gebeurde. Terwijl mijn voeten plat op de grond stonden. In een houding die ik al honderden keren had aangenomen tijdens yoga, sport, gewoon op het strand liggen.
Nooit eerder had ik dat gevoeld.
Ik kon het niet stoppen, tenzij door mijn benen uit te strekken. En ik herinner me dat ik dacht: dit is zo absurd. En zo interessant.
TRE™ staat voor Tension and Trauma Releasing Exercises™ . Maar laat dat woord “trauma” je niet afschrikken.
Want mensen denken meteen aan grote dingen. Ingrijpende gebeurtenissen. Zware verhalen. Maar trauma is in essentie gewoon je zenuwstelsel dat, om wat voor reden dan ook, in een overlevingsstand blijft hangen.
En eerlijk gezegd, de meerderheid van de volwassen bevolking zit op een of andere manier vast in zo’n overlevingsstand. Het zotte is dat je het vaak zelf niet eens beseft. Omdat die staat zo vertrouwd aanvoelt. Zo gewoon. Zo jij.
TRE™ helpt je niet om door dat direct op te lossen. TRE™ helpt je om het eerst te leren voelen.
Want pas als je kunt opmerken: Oh, mijn kaken staan strak, mijn schouders zitten omhoog, ik adem eigenlijk heel ondiep, pas dan komt er iets van bewustzijn en erkenning. En heel vaak, op het moment dat je iets kunt erkennen zoals het is, wordt het vanzelf zachter.
Dat vind ik een van de mooiste dingen aan TRE™ . Het is geen techniek die je ontspanning als resultaat belooft. Het is een manier om jezelf opnieuw te leren kennen.
Ik wil eerlijk zijn: in het begin vond ik het ook niet altijd makkelijk om consistent te zijn.
Je moet voor de opleiding een hele boel persoonlijke sessies doen, thuis, op jezelf. En ik had net als veel van mijn cliënten nu het gevoel van: het moet zo lang duren, ik moet al die oefeningen doen, ik heb er niet altijd tijd voor, niet altijd goesting in.
Dat herken ik nu bij bijna iedereen die bij mij begint met TRE™ . Dat hoofd dat wil begrijpen, wil controleren, wil weten of het goed gaat.
Maar gaandeweg verschuift er iets.
Op een bepaald moment kent je lichaam het release-mechanisme. En dan hoef je niet meer altijd je matje te pakken en alle oefeningen te doorlopen. Dan kun je even iets loslaten terwijl je in de auto zit te wachten voor het rode licht. Of in de zetel. Of gewoon voor je gaat slapen.
Het wordt iets van jou. Iets wat je meedraagt, in je lijf.
Ik heb de afgelopen jaren heel veel last gehad van mijn rug. Een rug die compleet blokkeerde. En ik geloof oprecht dat dat samenhangt met TRE™, niet omdat TRE™ mijn rug zwakker heeft gemaakt, maar omdat mijn lijf zoveel spanning heeft kunnen loslaten, dat mijn onderrug dat ook intenser kon gaan voelen er meer kon vrijkomen.
Mijn grenzen zijn duidelijker voelbaar geworden. Mijn lichaam zegt sneller: tot hier en niet verder en daardoor ontstaat er ook meer rust in mijn hoofd.
Maar het mooiste wat ik merk, bij mezelf én bij de mensen die bij mij komen, zijn die kleine dingen. Iemand die vertelt dat ze ineens rustig naar buiten kan zitten kijken. Een vogeltje ziet dat een nestje bouwt. En dat ze die fascinatie voelt, die ruimte, die stilte in haar hoofd.
Of iemand die zegt: ik kan nu echt luisteren als mijn kind uit school komt. Niet met een half oor terwijl ik mijn mails check. Echt luisteren. Echt aanwezig zijn.
Dat klinkt misschien klein. Maar het is zo groot.
Want dat wil zeggen dat er ruimte is gekomen. Dat het hoofd wat stiller is geworden. Dat je uit die ratrace bent gestapt, al is het maar voor even.
Voor bijna iedereen, eerlijk gezegd.*
Als je bereid bent om dat stukje van ik wil begrijpen hoe en waarom even te parkeren. Als je je lijf het vertrouwen kunt geven om het op zijn eigen manier te doen.
Dan ontstaat er iets moois. Een verbinding tussen hoofd en lijf die zo waardevol is.
De enige echte contra-indicatie is zwangerschap, niet omdat TRE™ schadelijk is, maar omdat je dan nog niet vertrouwd bent met het proces en het niet het moment is om nieuwe grenzen te verkennen.
En mensen die bij mij terechtkomen zijn vaak heel plichtsbewust. Streng voor zichzelf. Ze denken dat ze meer moeten doen, dieper moeten gaan, verder moeten buigen. Terwijl TRE™ je juist leert dat het niet hoeft. Dat het mag zijn zoals het is. Comfortabel. Binnen je grenzen. Op jouw tempo.
*Op voorwaarde dat je de basis aangeleerd krijgt door iemand met ervaring. Anders mis je de nuances en loop je kan om jezelf net niet te herstellen.
Ik geef regelmatig TRE™-groepsreeksen in Wommelgem, kleine groepen, rustig tempo, veilige setting.