Een paar dagen geleden had ik met Jens, mijn man, afgesproken om samen te sporten in onze garage. We doen allebei aan CrossFit, dus in mijn hoofd voelde dat als iets vanzelfsprekend: samen bewegen, samen trainen, …
Maar… wat “samen sporten” precies betekende, bleek voor ons allebei iets anders te zijn
Jens had zich een intensieve workout voorgesteld, zo eentje waarbij je all-in gaat, zweet, pusht en je grenzen opzoekt. Ik had het net anders in gedachten. Door mijn rugklachten ben ik de laatste tijd meer bezig met gecontroleerde bewegingen, trager trainen en vooral voelen wat mijn lichaam doet. Ik wilde die ruimte nemen om mijn lichaam op een andere manier te ondersteunen.
Ik schreef daar eerder al over; hoe net die kleine, vaak onzichtbare dingen zo’n groot verschil kunnen maken, ook al voelen ze minder “indrukwekkend” dan voluit gaan. Misschien heb je die blog al gelezen, misschien ook niet, maar het is iets waar ik de laatste tijd vaker bij stilsta.
Toen we in de garage stonden en onze plannen naast elkaar legden, werd dat verschil meteen duidelijk. En ik zag het ook: de teleurstelling bij hem. Niet groots uitgesproken, maar wel voelbaar in zijn reactie.
Op dat moment gebeurde er iets in mij, nog voor ik het goed en wel doorhad. Ik begon uit te leggen; Over mijn rug, over waarom ik het rustig wilde opbouwen, over dat we later wel weer intens samen zouden kunnen trainen. Alsof ik moest verantwoorden waarom ik niet voldeed aan wat hij had verwacht.
Achteraf besef ik hoe automatisch dat ging.
Want als ik er rationeel naar kijk, was er eigenlijk niets aan de hand. We hadden gewoon allebei iets anders voor ogen. Meer was het niet.
En toch reageerde mijn lichaam alsof er wel iets mis was.
Pas later, onder de douche, voelde ik het echt. Een soort spanning in mijn lijf, alsof alles wat kleiner was, minder ruimte, minder adem, een subtiel maar duidelijk gevoel van: ik heb iets verkeerd gedaan.
Dat vind ik zo interessant. Dat mijn lichaam zo sterk reageert, terwijl mijn hoofd perfect weet dat er niets fout is gelopen.
Het is een patroon dat ik herken bij mezelf. Het verlangen om te voldoen, om het goed te doen voor de ander. Om te voelen dat wat ik doe oké is.
En misschien herken jij dat ook wel. Dat je lichaam al reageert nog voor je er bewust bij stilstaat. Dat je jezelf begint uit te leggen of aan te passen, zonder dat je echt hebt gevoeld wat jij nodig hebt.
We willen dat vaak begrijpen. Waar komt dat vandaan? Waarom reageer ik zo? En hoewel dat interessante vragen zijn, merk ik dat het op het moment zelf weinig verandert.
Wat wel iets verandert, is het moment waarop je het begint op te merken.
Dat je voelt: er zit spanning in mijn lichaam. Ik wil mij verantwoorden. Ik wil het weer goed maken.
En dat je daar niet meteen iets mee doet.
Niet oplossen. Niet overtuigen. Niet aanpassen.
Maar gewoon even blijft bij wat er is.
Voor mij zat daar ook een inzicht. Want zelfs als mijn rug beter is, weet ik niet of ik op dinsdag wil trainen zoals Jens dat voor zich ziet. Dat besef kwam er pas toen ik vertraagde en ruimte maakte om te voelen wat er eigenlijk in mij leefde.
En dat is voor mij waar regulatie over gaat. Niet dat alles meteen oké voelt of dat je geen reacties meer hebt. Maar dat je kan opmerken wat er gebeurt in je lichaam, en van daaruit keuzes kan maken die kloppen voor u.
Misschien herken je dat. Dat je lichaam sneller reageert dan je hoofd. Dat iets klein een grotere impact heeft dan je zou verwachten. Dat het nog even blijft nazinderen, zelfs de dag erna.
En misschien is het enige wat je op dat moment nodig hebt… dat je het begint te zien.
Wil je daar zachter in groeien, dan kan Beleef je dag een eerste ingang zijn. Geen grote stappen of zware inzichten, maar kleine momenten waarin je opnieuw leert voelen wat er in je lichaam gebeurt, midden in je dagelijkse leven.
* Starten kan op elk moment *